W 1969 roku Maezumi udał się do Japonii aby ukończyć swój trening kōanowy pod kierunkiem mistrza Yasutaniego. Prowadzenie ośrodka zen w Los Angeles przekazał swojemu uczniowi i potem spadkobiercy – Berniemu Glassmanowi. W grudniu 1970 roku Maezumi otrzymał certyfikat ukończenia praktyki (jap. inka). W tym czasie do jego ośrodka zen w Los Angeles przybył rōshi Koryu Osaka. Odnowili swoje relacje nauczyciel-uczeń i w 1973 roku Maezumi ukończył trening kōanowy pod jego kierunkiem i również otrzymał inka. Tym samym dało mu to unikalną pozycję, gdyż otrzymał autoryzacje od trzech różniących się linii przekazu: sōtō, rinzai i Harada-YasutaniDale S. Wright. „Humanizing the Image of a Zen Master: Taizan Maezumi Roshi”. [w] Zen Masters. s. 242..
Mistrz zen Pod wpływem literatury beatników oraz prac D.T. Suzukiego w połowie lat 60. XX wieku zaczęło narastać zainteresowanie praktyką zen wśród Amerykanów. Na cotygodniowe spotkania poświęcone praktyce zen i prowadzone przez Maezumiego w świątyni zaczęło przychodzić kilku Amerykanów niejapońskiego pochodzenia. Ponieważ inni kapłani, a także parafianie byli sceptycznie nastawieni do działalności Maezumiego, przeniósł on swoją medytacyjną grupę najpierw do mieszkania na ulicy Serrano, a w 1967 roku do domu w koreańskiej dzielnicy Los Angeles.