pleasure ground poddany ponownej aranżacji na przestrzeni lat 1880–1890Przybylak, Łukasz; Kuśmierski, Jacek: „Od warownej twierdzy do centrum sztuki ogrodowej” w: Spotkania z zabytkami, 9-10 (2022), s. 27–29.. W tym okresie ówcześni właściciele rezydencji Heinrich i Max Schneider zlecili Eduardowi PetzoldowiRohde, Michael: Von Muskau bis Konstantinopel. Eduard Petzold ein europäischer Gartenkünstler 1815–1891, Dresden (Verlag der Kunst Dresden) 1998, s. 288, 297. opracowanie projektu ponownej aranżacji zamkowego parku. W wyniku pozostawionych przez Petzolda wskazówek dawny zwierzyniec u podnóża zamkowej skarpy został przekształcony w park stylu krajobrazowego. Część dolna parku (południowa) stanowiła najbardziej ozdobną część. Obszar górny (północny) zajmujący powierzchnię około 2,2 ha zyskał naturalistyczną postać. Rozebrane kamienne mury otaczające wcześniej XVII w. zwierzyniec pozwoliły na powiązanie widokowe wnętrza parku z okolicznym krajobrazem doliny Włodzicy. Dla dodatkowego zaakcentowania powiązania widokowo-kompozycyjnego ozdobnej części założenia z krajobrazem, Eduard Petzold zaprojektował mającą ok. 230 m długości aleję obsadzoną z dwóch stron pojedynczym szpalerem klona górskiego (Acer pseudoplatanus). Aleja była przedłużeniem krótkiego odcinka barokowej alei z około 1720 r.