Baranowa wzięła następnie udział w kontrofensywie pod Moskwą w grudniu 1941 roku, a następnie w walkach Frontu Zachodniego na środkowym odcinku frontu, przy czym od stycznia do czerwca 1942 roku Baranow dowodził dywizją, która znajdowała się za linią frontu w okrążeniu.
Po wyprowadzeniu dywizji z okrążenia, został w lipcu 1942 roku dowódcą 1 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii, którym dowodził do końca wojny. W tym czasie brał udział w walkach na północy Ukrainy, następnie na terenie Polski uczestnicząc w walkach na południu Polski, Dolnym Śląsku a następnie na terenie Niemiec, m.in. w operacji berlińskiej i praskiej.
W dniu 29 maja 1945 roku został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za wyjątkową odwagę i umiejętne dowodzenie podległymi sobie wojskami.
Po zakończeniu wojny nadal dowodził 1 Gwardyjskim Korpusem Kawalerii, a we wrześniu 1946 roku został dowódcą 14 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty w Kijowskim Okręgu Wojskowym. W 1952 roku ukończył wyższy akademicki kurs w Akademii Sztabu Generalnego ZSRR im. Woroszyłowa.
W kwietniu 1953 roku został przeniesiony do rezerwy, zamieszkał w Dniepropietrowsku, gdzie zmarł.