Rappresentatione di Anima, et di Corpo – utwór wokalny skomponowany w 1600 roku przez włoskiego kompozytora Emilia de’ Cavalieriego w stylu monodii akompaniowanej Cameraty florenckiej. Po raz pierwszy został zaprezentowany w lutym 1600 roku w rzymskim kościele Santa Maria in VallicellaEuropean Music 1520-1640, 2006, pod red. James Haar, s. 94..
Libretto Libretto Agostina Manni skonstruowane jest jako dialog między upersonifikowanymi alegoriami Duszy (Anima) i Ciała (Corpo). Aktorzy wcielają się również w alegorie Rozumu (Intelletto), Rady (Consilio), Czasu (Tempo), Rozkosz z dwoma towarzyszami (Piacere con due compagni), Anioła Stróża (Angelio Custode) i innych. Pojawiają się grupy Dusz zbawionych w niebie (Anime beate nel Cielo) i Dusz potępionych (Anime dannate nell'Inferno). Utwór przeznaczony został do odtwarzania na scenie z ucharakteryzowanymi aktorami, dekoracją oraz scenami tanecznymi. Obie strony dialogu budują napięcie i przedstawiają swoje racje w konfrontacji co dziś w środowisku muzykologów budzi spór czy Reppresentazione di Anima, et di Corpo można uznać za jedną z pierwszych oper.Siglind Bruhn, Saints in the Limelight: Representations of the Religious Quest on the Post 1945 operatic stage, 2003, s. 14.