W 1946 umożliwiono prawosławnym korzystanie z ołtarza św. Jana Rycerza, a w ciągu kolejnych dwóch lat budynek został odremontowany, a następnie w całości przekazany na potrzeby religijne. W latach 50. XX wieku przeprowadzono kapitalny remont całej świątyni, w czasie którego wprowadzono znaczące zmiany w konstrukcji dachu i kopuł. W latach 60. XX wieku cerkiew ponownie odebrano wiernym, by przekazać ją w 1969 państwowemu ukraińskiemu towarzystwu ochrony zabytków i zaadaptować na magazyny, a także na cele produkcyjne. W 1970 i w kolejnej dekadzie obiekt odremontowano ponownie, tym razem opierając się na źródłach opisujących jej pierwotny wygląd. Przez krótki czas w budynku swoją siedzibę miało stowarzyszenie „Kobza” zajmujące się propagowaniem ukraińskiej muzyki ludowej. Obiekt ponownie zaczął pełnić funkcje sakralne w 1991, gdy rada miasta Kijowa przekazała go parafii odnowionego Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Przez rok de facto był to sobór patriarchalny tegoż Kościoła. W 1999 do świątyni wstawiono nowy ikonostas wykonany przez rzeźbiarzy M. Swerkniuktę i W. Parambula oraz ikonografów F. Humeniuka i A. Honczara. W XXI w. wykonano nowe freski przed bocznym ołtarzem cerkwi.