Alfred Ludwigowicz Bem, (ur. 6 maja 1886 roku w Kijowie, zm. prawdopodobnie w 1945 roku) – rosyjski bibliotekarz, emigracyjny działacz społeczno-kulturalny, literaturoznawca, krytyk literacki, wykładowca akademicki, publicysta i pisarz.
Życiorys Ukończył studia na uniwersytecie w Kijowie, zaś w 1908 roku rozpoczął studia na wydziale historyczno-filologicznym uniwersytetu w Petersburgu. W 1911 roku wyrzucono go z uniwersytetu za udział w manifestacjach studenckich. Pracował w oddziale rękopisów Biblioteki Rosyjskiej Akademii Nauk. Następnie był bibliotekarzem Petersburskiej Akademii Duchownej. Zainicjował i współredagował 5-tomową serię bibliograficzną pt. „Obozrienije trudow po sławianowiedieniju”. Redagował też zbiory pt. „Tołstoj, pamiatniki tworczestwa i żyzni”. W 1918 roku napisał książkę pt. „K ujasnieniju istoriko-litieraturnych poniatij”. Pod koniec 1919 roku wyjechał do Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Zamieszkał w Belgradzie. Jesienią 1920 roku przybył do Warszawy, gdzie zaangażował się w działalność rosyjskiej grupy poetyckiej „Tawierna poetow”. Pisał też artykuły do pisma „Swoboda”. Od 1922 roku przebywał w Pradze. Objął funkcję Rosyjskiego Biura Pedagogicznego i redaktora jego biuletynu. Jednocześnie zainicjował grupę literacką „Skit poetow”.