William MacGregor (ur. 20 października 1846 w Towie, zm. 3 lipca 1919 w Szkocji) – brytyjski lekarz i administrator kolonialny, w latach 1904–1909 gubernator Nowej Fundlandii, zaś w latach 1909–1914 gubernator Queenslandu.
Życiorys Młodość i kariera medyczna Był Szkotem, pochodził z hrabstwa Aberdeenshire, gdzie jego rodzina utrzymywała się z rolnictwa. Studiował medycynę na Uniwersytecie w Aberdeen oraz Uniwersytecie Edynburskim, w 1874 uzyskał prawo wykonywania zawodu lekarza. Pierwszym miejscem jego pracy był szpital psychiatryczny w Aberdeen. Następnie wyjechał na Seszele, skąd trafił na Mauritius, gdzie kierował szpitalem psychiatrycznym. Jego praca zwróciła uwagę ówczesnego gubernatora wyspy, Arthura Hamiltona-Gordona. Gdy w 1875 gubernator został przeniesiony na Fidżi, poprosił MacGregora, aby wyjechał tam z nim i objął kierownictwo nad całą służbą zdrowia w tej kolonii. Po przybyciu na Fidżi okazało się, że panuje tam epidemia odry, zaś opanowanie jej stało się pierwszym poważnym zadaniem MacGregora.