67..
Od 1908 do 1914 roku kontynuował prowadzenie i nadzorowanie wykopalisk paleontologicznych w basenie dwińskim, w rejonie m.in. KotłasuPietuchow S.P. 2011, s. 68–69..
Do głównych osiągnięć naukowych Amalickiego należało: udowodnienie pokrewieństwa późnopermskiej fauny lądowej i słodkowodnej kontynentów południowych (Gondwana) i północnych, co miało implikacje paleogeograficzne, wskazując na istnienie połączeń tych obszarówPietuchow S.P. 2011, s. 57, 64–65.. odkrycie bogatej permskiej fauny małży i kręgowców lądowych, ustanowienie nowych taksonówPietuchow S.P. 2011, s. 57, 64–66. udowodnienie późnopermskiego wieku badanych osadów w północnej RosjiPietuchow S.P. 2011, s. 61, 62.
Kilka publikacji naukowych i raportów z badań Amalickiego ukazało się na bazie jego rękopisów już po śmierci badacza (ostatnia w 1931 roku)Pietuchow S.P. 2011, s. 71..
Niektóre ustanowione przez Amalickiego kopalne taksony Anthracosiidae (w 1892 roku) Inostrancevia (w 1922 roku) i Inostrancevia alexandri (w 1922 roku), wielki drapieżny gad permskiИвахненко Михаил Федосьеви, 2001: Тетраподы Восточно-Европейского плакката – позднепалеозойского...”. Trudy RAN, Inst. Palieont., nr 283: s. 104–105 . Scutosaurus karpinskii (w 1922 roku;