Na wieść o agresji sowieckiej 17 września 1939 r. uciekł z Pińska w okolice Wysokiego Mazowieckiego, znajdującego się już wtedy pod okupacją Armii Czerwonej. Osiedlił się we wsi Brzóski-Markowizna.
Udział w konspiracji 23 grudnia 1939 roku został zaprzysiężony w szeregi lokalnej organizacji niepodległościowej, najprawdopodobniej Batalionów Śmierci Strzelców Kresowych, która później podporządkowała się Związkowi Walki Zbrojnej. W konspiracji Westfal początkowo pełnił funkcję komendanta placówki, a następnie komendanta rejonu obejmującego południową część powiatu (placówki w Łapach, Poświętnem, Piekutach, Szepietowie, Klukowie, Czyżewie i część gminy Wysokie Mazowieckie). Ślady po oparzeniach z kampanii wrześniowej, które ułatwiały zapamiętanie i ewentualną identyfikację, tłumaczył wypadkiem przy pędzeniu bimbru. Dokumenty śledcze NKWD ze stycznia 1941 roku wspominają o „komendancie organizacji powiatowej” o pseudonimie „Tadek”, byłym polskim lotniku. W grudniu 1940 roku Westfal został mianowany oficerem informacyjno-wywiadowczym Obwodu ZWZ-AK Wysokie Mazowieckie. Po agresji niemieckiej na ZSRR, od końca czerwca 1941 roku teren obwodu znajdował się już pod okupacją niemiecką. 1 marca 1943 roku dowództwo AK podporządkowało „Karasiowi” komórkę likwidacyjną, której zadania przejął wkrótce Kedyw.