Zdemobilizowany na własną prośbę z powodu choroby.
Biblioteką Raczyńskich kierował w latach 1949-1953. Rozpoczął akcję tworzenia sieci filii w mieście, które umożliwiały szeroki dostęp do książek mieszkańcom. Tym samym po raz pierwszy w historii księgozbiór Biblioteki stał się masowo dostępny do wypożyczania na zewnątrz, a nie przede wszystkim w czytelniach. Podczas jego kadencji rozpoczęto odbudowę gmachu głównego, spalonego podczas działań wojennych w 1945 (autorką projektu budowlanego była Janina Czarnecka, a nadzór autorski i wyposażenie wnętrz przydzielono jej mężowi - Władysławowi Czarneckiemu, przy współpracy Zygmunta Skupniewicza). Układ wnętrza częściowo zmieniono, perspektywicznie myśląc o dobudowie nowego skrzydła od północy (stało się to dopiero w 2013)Józef Wiśniewski, Dyrektorzy Biblioteki Raczyńskich, w: Winieta - pismo Biblioteki Raczyńskich, 2(66)/2014, s.6, ISSN 1509-6343. W latach 1953–1957 kierował Biblioteką Główną Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu.