Władysław Bolesław Ignacy Skrzyński h. Zaremba (ur. 21 kwietnia 1873 we Lwowie, zm. 27 grudnia 1937 w Rzymie) – polski dyplomata. Długoletni (1921–1937) poseł i ambasador II Rzeczypospolitej przy Stolicy Apostolskiej.
Życiorys Był wnukiem Ignacego, posła do Sejmu Krajowego Galicyjskiego. Urodził się w ziemiańskiej rodzinie Zdzisława i Celiny Celestyny Seweryny z hr. Dunin-Borkowskich h. Łabędź (1853–1934). Miał brata Ignacego (ur. 1878), attaché w Ambasadzie Austro-Węgier przy Watykanie, i siostrę Marię (1881–1934). Ukończył Liceum im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Studiował prawo we Lwowie, Krakowie, Grazu i Monachium. W latach 1897–1899 był urzędnikiem Namiestnictwa w Grazu, następnie wstąpił do służby dyplomatycznej Austro-Węgier, pracował na placówkach w Hadze, Monachium, Brukseli i Bernie dochodząc do rangi radcy legacyjnego.
Po odzyskaniu niepodległości pracował w polskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 11 kwietnia do 24 listopada 1919 był podsekretarzem stanu w MSZ. Od 11 marca 1920 do 31 sierpnia 1921 był posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Madrycie, od 31 sierpnia 1921 posłem przy Stolicy Apostolskiej, a od 27 listopada 1924 – po podniesieniu Poselstwa RP przy Watykanie do rangi ambasady – ambasadorem.
Jego żoną była Izabela da Silva de Santa Cruz (ur.