W trakcie niemieckiej okupacji na terenach Francji wspólnie z Django Reinhardtem, Eddiem Barclayem i ówczesną żoną Danielle Darrieux poświęcił się rozrywkom, czerpiąc pieniądze od amerykańskich posiadaczek miliardowych fortun, zawierał znajomości z gwiazdami Hollywood i rozwijał swoje romanse, poznając kobiety w Cafe Society. Zetknął się również z Jeanem Cocteau.
Po wojnie podróżował wspólnie z Ramfisem Trujillo (synem Rafaela), z którym trwonił znaczną część państwowych funduszy. Mimo bycia znaną postacią w kręgach elit społecznych, nie wyróżniał się zdolnościami ambasadorskimi: do jego nielicznych zasług należy zdobycie dla Trujillo kilku francuskich odznaczeń i odnowa przyjaznych stosunków z hiszpańskim dyktatorem Francisco Franco. W 1961 wrócił z Ramfisem na Dominikanę po tym, jak zamordowano Rafaela TrujilloXavier de Marchis, Trujillo, Cezar tropików w: Ostatnie dni dyktatorów, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, tłum. Anna Maria Nowak, s. 69.
W wyścigach samochodowych startował głównie w wyścigach zaliczanych do klasyfikacji Mistrzostw Świata Samochodów Sportowych. W 1954 zwyciężył w klasie S 5.0 12-godzinnego wyścigu Sebring. W latach 1950 i 1954 pojawiał się w stawce 24-godzinnego wyścigu Le Mans, jednak nigdy nie dojechał do mety.