W wyniku zbliżenia ze Związkiem Ewangelicznych Chrześcijan w 1923 doszło do połączenia wspólnoty słowiańskich baptystów z tą denominacją, i tym samym powstał Związek Słowiańskich Zborów Ewangelicznych Chrześcijan i Baptystów. Jego pierwszym prezesem został Karol W. Strzelec, a po jego wyjeździe w 1924 do USA Ludwik Szenderowski. Na skutek wewnętrznych animozji związek religijny łączący baptystów i ewangelicznych chrześcijan rozpadł się w 1927.
W 1937 Związek podjął uchwałę o zjednoczeniu z Unią Zborów Baptystów Języka Niemieckiego w Polsce i utworzeniu wspólnego Kościoła Ewangeliczno-Baptystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej. Wspólnota ta obejmowała łącznie 31 242 wiernych. Nie doczekała się jednak uznania przez władze II Rzeczypospolitej.
Kres działalności Związku położył po wybuchu II wojny światowej dekret generalnego gubernatora Hansa Franka z 1940 w sprawie likwidacji stowarzyszeń i nieuznanych związków religijnych. Zbory należące do Związku stały się częścią nowego bytu prawnego zatwierdzonego przez władze Generalnego Gubernatorstwa pn. Związek Nieniemieckich Ewangelicko-Wolnokościelnych Zborów (baptyści).