Młodsze preferują trawy niskie, starsze zaś roślinność wyższą.
Dorosłe pojawiają się w zwykle marcu-kwietniu, ale mogą już w styczniu, i, tworząc często roje, udają się na zimowiska, gdzie wchodzą w stan diapauzy. Gdy owadów jest dużo, drzewa na których zimują mogą utracić liście, a nawet gałęzie pod ich ciężarem. Od początku pory deszczowej osobniki dorosłe odbywają przy pomocy wiatru długodystansowe, nocne migracje, których łączna długość może wynosić 700 do 1000 km.
Rozprzestrzenienie Główne tereny rozrodcze A. guttulosa w Australii rozciągają się od rejonu Zatoki Karpentaria na Terytorium Północnym po Central Highlands w Queensland, jednak gatunek ten rozmnaża się również w południowym Queensland, północnej Australii Zachodniej i północno-zachodniej Nowej Południowej Walii. Migrujące dorosłe mogą zalatywać do południowej Nowej Południowej Walii, północnej Australii Południowej, a nawet Wiktorii. Według Orthoptera Species File gatunek ponadto znany z Celebesu, Wysp Sangihe, Tasmanii, Vanuatu, Tonga i Markizów.
Systematyka Wyróżnia się 4 podgatunki tego szarańczaka:
Austracris guttulosa gracilis Uvarov, 1924 Austracris guttulosa guttulosa (Walker, 1870) Austracris guttulosa nana Uvarov, 1924 Austracris guttulosa talaurensis Sjöstedt, 1932
Przypisy
Kategoria:Szarańczowate Kategoria:Prostoskrzydłe Australii Kategoria:Prostoskrzydłe Oceanii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1870 roku