Shintō na Tajwanie – shintō (jap. 神道), rdzennie japońska religia, pojawiła się na Tajwanie w czasie japońskiego panowania kolonialnego, które było następstwem wygranej przez Japonię wojny z Chinami (1894-1895) i podpisania traktatu pokojowego w Shimonoseki 17 kwietnia 1895 roku. Trwała ona do zakończenia II wojny światowej w 1945 roku. Nie należy do współcześnie wyznawanych religii na Tajwanie.
Proces intensywnego wprowadzania shintō na Tajwanie w latach 1937-1945 był jednym z elementów japonizacji (tzw. ruch kōminka, jap. 皇民化運動, kōminka undō, dosł. ruch uczynienia ludzi poddanymi cesarza); oprócz budowania świątyń i skłaniania poddanych do wizyt w nich, obejmował on także zmianę nazwisk na japońskie, zwiększania nauczania języka japońskiego i przymus służby wojskowej. Odmianą shintō wprowadzaną w tym okresie było shintō państwowe (jap. 国家神道, kokka shintō), które jako polityczno-teoretyczna gałąź shintō świątynnego (神社神道 jinja shintō – tradycyjne obrzędy w chramach), skupiało się na kulcie cesarza oraz propagowaniu nacjonalistycznej ideologii poprzez wykorzystanie japońskich tradycji i wierzeń.