Z Polski wrócił do Kijowa z synem i żoną inwalidą wojny (również walczyła w Armii Czerwonej, została ciężko ranna, odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru). Pracował w klubie OBO Kijów (później nazywał się SKA Kijów) jako instruktor w piłce nożnej. Po zwolnieniu z wojska poszedł do pracy w zakładzie „Arsenal”, gdzie przez 3 lata trenował dzieci w Zakładowej Szkole Sportowej. Następnie przez ponad dwadzieścia pięć lat był zastępcą dyrektora dużego sportowego kompleksu (tor regatowy). W 1990 roku wrócił do pracy na stadionie „Zmina”. Wcześniej sędziował mecze rangi krajowej, był jednym z organizatorów zawodów dla dzieci „Skórzana Piłka”. Pracował również w Ukraińskiej Federacji Piłki Nożnej. Mieszkał w Kijowie.
Nagrody i odznaczenia Odznaczenia nagrodzony wojskowymi Orderami i medalami Polski i ZSRR.
Przypisy
Bibliografia
Статьи о футболе → Личность → Олег Лаевский: со стадиона на войну
Kategoria:Radzieccy piłkarze Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Radzieccy wojskowi i funkcjonariusze w Polsce Kategoria:Piłkarze CSKA Kijów Kategoria:Piłkarze Dynama Kijów Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Ukraińscy piłkarze polskiego pochodzenia Kategoria:Ludzie urodzeni w Kijowie Kategoria:Zmarli w 2013