Na oczach bezsilnego Marcina Wiśka zostaje uprowadzona i zgwałcona przez pozostających na niemieckiej służbie „własowców”.

Część druga Zima 1944/1945. Ciężko ranny Marcin przechodzi rekonwalescencję w podwarszawskim miasteczku. Opiekę sprawuje nad nim sanitariuszka Janina, jego dawna podwładna z czasów konspiracji i powstania. Oboje znajdują przytułek u matki zaginionego powstańca. Za pośrednictwem Czerwonego Krzyża Marcin poszukuje Wiśki (wywiezionej przez Niemców wkrótce po wyjściu z Warszawy), wkrótce nawiązuje jednak romans z Janiną. W międzyczasie parę odwiedza major Sztajnert, który proponuje Marcinowi wstąpienie w szeregi organizacji NIE, przeciwstawiającej się dominacji ZSRR oraz instalowaniu rządów komunistycznych w Polsce. Marcin, przekonany o bezsensie dalszej walki, odrzuca propozycję. Czując się nadal odpowiedzialnym za los swoich podwładnych, a zarazem obawiając się, iż Sztajnert wciągnie ich w skazaną z góry na klęskę działalność konspiracyjną, postanawia na własną rękę szukać porozumienia z nową władzą. W tym celu nawiązuje kontakt z „Tatarem” – żołnierzem AL, któremu wraz z Wiśką ocalili życie po upadku powstania, obecnie sekretarzem komitetu powiatowego PPR.