W niepodległej Syrii Uzyskiwał reelekcję do parlamentu w kolejnych wyborach w 1947 i 1949. W tym okresie zdecydowanie pogorszyły się jego relacje z Szukri al-Kuwatlim, prezydentem Republiki Syryjskiej. Od stycznia 1945 nieformalnie przewodził opozycji antyprezydenckiej. Według niektórych komentatorów działania te motywowane były prywatną ambicją al-Azma, który sam pragnął sprawować najwyższy urząd w Syrii. W 1947 al-Azm jeszcze zaostrzył krytykę al-Kuwatliego, któremu zarzucał uzurpację władzy (w tym samym roku prezydent doprowadził do zmiany konstytucji, by móc kandydować na kolejną kadencję). W rezultacie prezydent wysłał go do Francji jako ambasadora, polecił mu także pozyskiwać dostawy broni dla formowanej armii niepodległej Syrii. Francja pozostała głównym dostawcą broni do Syrii do 1956, gdy al-Azm wynegocjował nowy kontrakt zbrojeniowy ze Stanami Zjednoczonymi. Premier Syrii (1948-1949) W maju 1948, po fali zamieszek w większych miastach Syrii i kryzysie rządowym, który zakończył się upadkiem gabinetu Dżamila Mardama, al-Azmowi powierzono misję utworzenia pozaparlamentarnego rządu ekspertów. Będąc premierem, Chalid al-Azm kierował również resortami spraw zagranicznych i obrony narodowej. Głównym zadaniem jego rządu była poprawa sytuacji gospodarczej kraju.