Detroit Tigers 12 czerwca 1979 został menadżerem Detroit Tigers, po zwolnieniu Lesa Mossa. W 1984 poprowadził zespół do pierwszego od 1968 roku mistrzostwa; w World Series Tigers pokonali San Diego Padres w pięciu meczach. 15 kwietnia 1993 w meczu z Oakland Athletics odniósł 2000. zwycięstwo jako menadżer. 2 października 1995 zrezygnował z tej funkcji. W karierze menadżerskiej zanotował 2194 zwycięstwa co daje mu szóste miejsce w klasyfikacji wszech czasów.
Późniejszy okres W 2000 roku został wprowadzony do Baseball Hall of Fame. W 2005 zastrzeżono numer 10, z którym występował jako menadżer Cincinnati Reds. Zmarł 4 listopada 2010.
W 2011 zastrzeżono numer 11, który nosił będąc menadżerem Detroit Tigers.
Statystyki menadżerskie SezonKlubLigaMeczeZwycięstwaPorażkiProc. zw. i por.1970–1978Cincinnati RedsNL14508635860,5961979–1995Detroit TigersAL2580133112480,516Łącznie w karierze4030219418340,545
Nagrody i wyróżnienia Nagroda/wyróżnienieLataŹródło3× zwycięzca w World Series 1975, 1976, 19842× AL Manager of the Year 1984, 1986Baseball Hall of Fame od 2000# 10 zastrzeżony przez Reds2005# 11 zastrzeżony przez Tigers2011
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści Philadelphia Phillies Kategoria:Menadżerowie Cincinnati Reds Kategoria:Menadżerowie Detroit Tigers Kategoria:Członkowie Baseball Hall of Fame Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2010