29 kwietnia 1940 został zabrany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Datę wywózki potwierdził Stanisław Swianiewicz, który był transportowany pociągiem tego samego dnia i przebywał w przedziale wagonu wraz z Tadeuszem Tucholskim (Swianiewicz został ocalony od egzekucji). Jest pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 3804 (przy zwłokach zostały odnalezione legitymacja urzędnicza, wizytówki, talizman w postaci słonika, medalik).
Jego żoną była Zofia, z domu Osuchowska, córka Stefana, członka bojówki PPS. Mieli syna i Jędrzeja (1932–2012) i córkę Hannę. Od 1939 rodzina mieszkała przy ulicy Klasztornej w Rembertowie. W rembertowskim laboratorium pracował dr Zbigniew Kapuściński, także zamordowany w Katyniu w 1940.
Ordery i odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi (10 sierpnia 1929)M.P. z 1929 r. nr 188, poz. 452 „za zasługi około rozwoju przemysłu wojennego”.