Bazyli II Kamater, gr. Βασίλειος Β΄ Καματηρός, Basileios II Kamatēros – patriarcha Konstantynopola w latach 1183–1186.
Życiorys Bazyli pochodził z arystokratycznego rodu Kamaterów. Był bratem Eufrozyny Dukainy Kamateriny. W służbie cesarza Manuela I Komnena (1143–1180) posłował między innymi do Rajmunda z Antiochii w sprawie ślubu cesarza z jego córką Marią. Po katastrofalnej misji we Włoszech popadł w niełaskę, został oślepiony i wygnany. Z wygnania sprowadził go do kraju nowy cesarz Andronik I Komnen, tak jak i on wygnany wcześniej przez Manuela I na Ruś.
Ze względu na brak porozumienia z patriarchą Teodozjuszem I, który między innymi sprzeciwiał się, ze względu na zbyt bliskie pokrewieństwo, małżeństwu córki cesarza, Ireny z nieślubnym synem Manuela I, Aleksym, a także był przeciwny wygnaniu cesarzowej-wdowy Marii z Antiochii, Andronik I złożył go z urzędu patriarchy i powołał w jego miejsce Bazylego.