Petro Mychajłowycz Bujko (ur. w Bielsku Podlaskim, zm. 15 października 1943 w Jarosziwce, Rejon fastowski) – ukraiński lekarz urolog-ginekolog. Profesor Narodowego Medycznego Uniwersytetu im. O.Bohomolca w Kijowie.
Życiorys Z pochodzenia Białorusin, od 1917 pracował w Kijowie jako asystent medyczny i rozpoczął studia na tamtejszym Uniwersytecie Medycznym. W 1918 przerwał naukę i walczył w wojnie domowej przeciwko powstaniu Centralnej Rządu Ukraińskiej Republiki Ludowej. Następnie powrócił na uczelnię, którą ukończył w 1922, wcześniej, w 1921 został członkiem Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. W 1933 został dyrektorem Kijowskiego Instytutu Matki i Dziecka Ochmatdyt, w 1938 uzyskał tytuł profesora a w 1940 doktora nauk medycznych. W 1941 zgłosił się na ochotnika do Armii Czerwonej, stanął na czele batalionu medycznego. Został ciężko ranny pod Humaniem, gdy podczas ewakuacji ludności wybuchła mina. Aresztowany i uwięziony przez Niemców zbiegł podczas konwojowania jeńców, po utracie przytomności został przez przypadkowych mieszkańców przetransportowany do szpitala w Fastowie, gdzie umieszczono go jako rannego w wypadku drogowym. Po wyzdrowieniu od lutego 1942 pracował w tym szpitalu i działał w konspiracji. Organizował grupy oporu w okolicznych wioskach oraz leczył rannych partyzantów ukrywając ich w szpitalu.