20 października 1797 roku został przydzielony do francuskiej armii we Włoszech, gdzie był odpowiedzialny za nadzorowanie i umacnianie budowanych tam twierdz.
W 1799 roku, podczas klęsk w wojnie z II koalicją, Foissac był odpowiedzialny za obronę Mantui. Dowodzony przez niego wielonarodowościowy garnizon, złożony z Francuzów, Włochów i Polaków, przez cztery miesiące stawiał opór armii austriackiej dowodzonej przez Pála Kraya. 25 lipca 1799 roku Foissac zadecydował o kapitulacjiAndrzej Nieuważny, Obrona Mantui, Chwała Oręża Polskiego 14 (35), Rzeczpospolita, 23 października 2006 .
Decyzja ta miała tragiczne skutki dla żołnierzy 2 Legii Legionów Polskich, dowodzonych przez Józefa Wielhorskiego, walczących u boku Francuzów. Zostali oni zgodnie z układem kapitulacyjnym wydani przez dowództwo francuskie w ręce austriackie, podczas gdy Francuzi i inni żołnierze sprzymierzeni, mogli swobodnie wymaszerować z twierdzy.
Po powrocie do Francji Foissac był krytykowany za zbyt pośpieszne poddanie twierdzy, która mogła bronić się nadal. Był też oskarżany przez Polaków o małoduszność i "zdradę".