Jacek Jabłoński – mnich benedyktyński Ordinis Sancti Benedicti - OSB urodzony w końcu XVII w żył w pierwszej połowie XVIII w zmarł około 1750 roku.
Autor wielu publikacji o charakterze religijnym w tym ważnego dla dziejów Benedyktyńskiego opactwa dzieła „Drzewo Żywota z Raiu...”
Życie zakonne Wiadomości o życiu o.Jacka Jabłońskiego są nader skąpe. Wiadomo że Jacek Jabłoński po raz pierwszy pojawia się w źródłach jako kleryk niższych święceń w 1716 r.
Około 1736 r. z ramienia zakonu był prepozytem kościoła szpitalnego św. Michała w Nowej Słupi. Datę jego prepozytury należy jednak cofnąć wstecz o rok co wynika z treści aprobacji cenzorskiej z 1735 r. występującej w Drzewie Żywota. Zapis cenzorski informuje, że wydano zgodę „Hyacintho Iabłoński [...] Eccles: S. Michaelis in Słupia Praeposito”. Nie wiadomo, jak długo o.Jabłoński służył w parafii, być może do czasu objęcia następnej prepozytury w Wąwolnicy, gdzie był proboszczem w latach 1742-1745.
Od roku 1747 pełnił funkcję proboszcza w Wierzbniku. Źródła podają, iż w tym właśnie roku pleban Jabłoński sprawował opiekę nad dwoma bractwami religijnymi: różańcowym i św. Barbary, funkcjonującymi w tej parafii, oraz odprawiał nabożeństwa dla ich członków. Zmarł w roku 1750.