Historia Kolodion jako nośnik dla soli srebra używany był od 1851 roku, gdy wprowadzono technikę negatywową – tak zwany mokry kolodion – w której kolodionem pokrywano szklane płyty. Eksperymenty nad pokrywaniem papieru kolodionem prowadzili różni badacze; wśród nich byli Jean Laurent i José Martinez-Sanchez, którzy w 1866 roku wprowadzili rodzaj papieru kolodionowego znanego jako papier leptographique; był to zarazem pierwszy papier fotograficzny typu POP. Nie zyskał on jednak większej popularności i zanikł po kilku latach.
Jakkolwiek papier kolodionowy wytwarzano od lat 60. XIX wieku, dopiero w latach 80. zaczął zyskiwać na popularności. Po wprowadzeniu w 1889 roku przez A. Kurtza w Niemczech mechanicznego pokrywania papieru emulsją (wcześniej robiono to ręcznie), większość papierów wytwarzano fabrycznie. Wśród producentów papierów kolodionowych były firmy niemieckie: Liesegang (z Düsseldorfu) i Obernetter (z Monachium), a także warszawska wytwórnia Piotra Lebiedzińskiego.