Hermann Cuno (ur. 16 stycznia 1831 w Nowogardzie, zm. 24 lipca 1896 w Pfaffendorf, obecnej dzielnicy Koblencji) – niemiecki architekt, pruski mistrz budowlany (Baumeister), projektant i budowniczy dworców kolejowych i obiektów sakralnych.
Życiorys Cuno był synem pastora Theodora Friedricha Cuno (ur. 1788, zm. 12 sierpnia 1856). Związki rodzinne Hermanna z architektami Carlem Cuno (1828-1909) i Hellmuthem Cuno (1867-1951) nie zostały jak dotąd udowodnione.
thumb|Nowa Oranżeria w Poczdamie Po ukończeniu Collegium Groeningianum w Stargardzie, w latach 1843-1853 studiował na berlińskiej Akademii Budowlanej (Berliner Bauakademie von Karl Friedrich Schinkel). Od początku kariery był związany z kolejnictwem – bezpośrednio po studiach podjął pracę w pruskiej Dyrekcji Kolei (KED) w Elberfeld jako projektant budowli kolejowych. Od 1858 r. współpracował z nadwornym architektem rodu Hohenzollernów, Ludwigiem Ferdinandem Hessem, m.in. przy budowie Nowej Oranżerii w Pałacu Sanssouci.