W ten sposób w obszarze miasta występowała prawie dwukrotna przewaga liczebna Arabów.
Początek wojny przybrał postać wojny o drogi, podczas której siły arabskie sparaliżowały żydowską komunikację. W tej sytuacji żydowska organizacja paramilitarna Hagana przystąpiła do zorganizowania uzbrojonych konwojów do Jerozolimy. Pojazdy nie mogły poruszać się samodzielnie i były łączone w konwoje, które bardzo często wpadały w zasadzki i były rozbijane. Żydowscy mieszkańcy Jerozolimy zdawali sobie sprawę z sytuacji i przygotowywali się do nieuchronnej bitwy o Jerozolimę. W następnych miesiącach doszło do szeregu wzajemnych ataków, którym usiłowali zapobiegać brytyjscy żołnierze. Oddzielili oni drutem kolczastym żydowską Zachodnią Jerozolimę od arabskiej Wschodniej Jerozolimy, pilnie strzegąc punktów kontrolnych. Masakra w rafinerii w Hajfie, zamach na hotel Semiramis oraz szereg innych mniejszych ataków, pozwolił obu stronom konfliktu zrozumieć destrukcyjny wpływ, jaki wywierały na ludność cywilną zamachy terrorystyczne. W połowie stycznia 1948 roku doszło do bitwy o Gusz Ecjon, która okazała się wielką porażką Arabów. Siły Abd al-Kadir al-Husajniego straciły wielu zabitych i rannych. Okoliczni arabscy mieszkańcy stracili zaufanie do Armii Świętej Wojny, za którą stał Wielki Mufti Jerozolimy Al-Hadżdż Muhammad Amin al-Husajni.