Olga Wróbel uznała książkę za „poprawną politycznie i zgrabnie skonstruowaną”. Doceniła w niej krytykę brytyjskiego kolonializmu, którą wyraża Stach, co jest mocno odmienne od jego postawy z Sienkiewiczowskiego oryginału; aczkolwiek skrytykowała powieść za nadużywanie egzotycznej estetyki, sugerując, że lepiej byłoby umieścić akcję w Europie. Nowe postacie głównych bohaterów, Stacha i Nel, także uznała za znacznie lepsze od Sienkiewiczowskich oryginałów (zwłaszcza Nel, która ewoluuje poza postać płakliwej, pasywnej dziewczynki w opałach); dobrze oceniła też postacie poboczne (np. Malkę). Zwróciła też uwagę na „nie do pomyślenia u Sienkiewicza” postacie złego Polaka (książę Lubomirski) i mniej złej Rosjanki (hrabina Bławatska). W podsumowaniu uznała, że „Talko dość skutecznie miksuje odtrutkę na rasistowsko-eurocentryczne rojenia Sienkiewicza” i, że jest to pozycja bardziej zasługująca na umieszczenie w kanonie lektur szkolnych niż przestarzały już utwór Sienkiewicza, zwłaszcza dla klas młodszych.
Ewelina Rąbkowska zauważyła, że powieść, w porównaniu do