Władysław Baranowski (ur. 27 czerwca 1885 we LwowieBaranowski Władysław, [w:] Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M. Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, , s. 89., Ryszard Świętek, Wstęp, [w:] Władysław Baranowski Rozmowy z Piłsudskim 1916–1931, Warszawa 1990, Wyd. Zebra, . lub Przemyślu, zm. 1939 w Paryżu) – polski dziennikarz i dyplomata, członek loży wolnomularskiej w Warszawie w czasach II RzeczypospolitejLudwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905–1928, Warszawa 1984, s. 232..
Życiorys Syn Mieczysława Tytusa Baranowskiego, lwowskiego pedagoga i działacza oświatowego i Giovanny z d. Zaretin, z pochodzenia Włoszki z Wenecji. Dzięki matce władał biegle językiem włoskim i francuskim, co było później atutem w służbie dyplomatycznej. Rodzice chcieli, by otrzymał wykształcenie muzyczne i został muzykiem, jak inni członkowie rodziny. Po ukończeniu gimnazjum we Lwowie wyjechał do Neapolu na stypendium muzyczne, następnie po pobycie w Paryżu, gdzie pracował jako skrzypek w operetce, powrócił do kraju (1907), ukończył z wyróżnieniem konserwatorium krakowskie i przez kilka lat grał w orkiestrze symfonicznej w Krakowie, a później w orkiestrze operowej Teatru Miejskiego we Lwowie.