Komitety dla Polski) w Mediolanie, Turynie, Florencji i Genui.
We wrześniu 1915 przeniósł się do Szwajcarii, był kierownikiem Biura Prasowego NKN w Bernie, a następnie do grudnia 1916 roku dyrektorem Polskiego Biura Prasowego w Bernie – agencji prasowej, części Misji Berneńskiej NKN.
Po ogłoszeniu Aktu 5 listopada powrócił w grudniu 1916 do kraju i po osobistej rozmowie z Józefem Piłsudskim (20 grudnia 1916) oddał się do jego dyspozycji. Przez kilka następnych lat był osobistym emisariuszem Piłsudskiego i pomocnikiem w jego akcji zagranicznej. Od 1917 był delegatem Józefa Piłsudskiego i stronnictw niepodległościowych w Szwajcarii, kierował biurem prasowym Polonia w Genewie i redagował pismo L’Echo de Varsovie.
Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do polskiej służby dyplomatycznej. 1 grudnia 1918 został referentem w Delegaturze Polskiej w Szwajcarii, następnie radcą legacyjnym w poselstwie RP w Bernie działającym od 16 lutego 1919 roku. Miesiąc wcześniej został desygnowany przez Naczelnika Państwa do składu Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu, stanowiącego polską delegację na paryską konferencję pokojową, jego kandydatura spotkała się jednak ze sprzeciwem Romana Dmowskiego. 30 maja 1919 został radcą legacyjnym w poselstwie RP w Rzymie, będąc jednocześnie zaufanym Piłsudskiego przy pośle Konstantym Skirmuncie.