– klasztor buddyjski w Japonii, należący do szkoły zen tradycji sōtō, założony w XIV w. przez Keizana Jōkina w ówczesnej prowincji Noto (obecnie prefektura Ishikawa) na półwyspie Noto.
Uwagi wstępne Historii klasztoru Yōkō nie da się rozpatrywać bez poznania jego skomplikowanych związków o podłożu konfliktowym z klasztorem Sōji.
Historia klasztoru Dziesiątego miesiąca 1311 roku Keizan Jōkin wyznaczył na stanowisko opata klasztoru Daijō swojego ucznia – Meihō Sotetsu. W następnym roku Keizan został zaproszony przez Shigeno Nobunao i jego żonę SoninZnana jest tylko pod tym buddyjskim imieniem, które otrzymała od Keizana w czasie ceremonii przyjęcia wskazań w 1319 roku. W 1321 roku również jej mąż przyjął wskazania i otrzymał imię Myōjō. Gdy matka Sonin dokonała dotacji dla klasztoru, Keizan przeprowadził ceremonię przyjęcia wskazań również i dla niej. Po jej śmierci w 1325 roku Keizan nakazał przeprowadzać comiesięczne i coroczne ceremonie poświęcone jej pamięci. Uważał to za spłatę długu za patronat z prowincji Noto do ich posiadłości w celu założenia nowego klasztoru – Yōkō. Po początkowych problemach z finansowaniem budowy, przyszły klasztor otrzymał po śmierci brata Sonin – Sakō Yorimoto – rezydencję brata, którą Sonin nakazała przebudować na budynek klasztorny.