Na przełomie XIV i XV wieku byli opaci Sōji-ji zaczęli ponownie przyjmować pozycję opata w Yōkō-jiNp. Daitetsu (po 1402 roku), Fusai (w 1406), Chikusan (w 1410 itd.). Mimo tego nie doszło do pojednania pomiędzy tymi klasztorami a nawet sytuacja stała się jeszcze gorsza. Np. linia Meihō zamiast wspierać Yōkō-ji, postanowiła wspierać klasztor Daijō-ji. Linia Gasana wspierała natomiast tylko Sōji-ji. W 1415 roku Sōji-ji był już najpotężniejszym klasztorem szkoły sōtōWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 106, 107.
Zwycięstwo Ody Nobunagi nad rodem Asakura przyniosło zniszczenie wielu klasztorów w rejonie Echizen, gdyż były one związane z gałęzią Tenchina frakcji Baisana, które były sponsorowane przez ród Asakura. Yōkō-ji został dwukrotnie prawie całkowicie spalony, pierwszy raz w 1572 roku, a drugi raz w 1592 roku.
Yōkō-ji w okresie Meiji, gdy Sōji-ji zapewnił sobie wyższość nad Eihei-ji, popadł w taką biedę, że zaledwie kilku mnichów, którzy jeszcze w nim mieszkali, musiało sprzedać budynki świątynne, aby kupić