thumb|300px|Kruchość wodorowa Kruchość wodorowa – rodzaj degradacji metalu, spowodowanej przenikaniem i gromadzeniem się atomów wodoru wewnątrz metalu. Kruchość wodorowa jest pojęciem ogólnym, odnoszącym się do grupy zjawisk różniących się przebiegiem. Nazwa pochodzi od zmian w strukturze i wyglądzie metalu (który staje się kruchy), jakie zachodzą na skutek tego procesu. Zjawisko zostało po raz pierwszy opisane w 1875 roku przez W.H. Johnsona.
Mechanizm W normalnych warunkach wodór występuje w postaci cząsteczkowej (wodór cząsteczkowy, H2) lub w związkach chemicznych (np. siarkowodór, H2S). Pod wpływem różnych czynników powstają pojedyncze atomy wodoru (wodór atomowy, H), które są na tyle małe, że mogą swobodnie przenikać pomiędzy atomami struktury krystalicznej metalu, gdzie łączą się, tworząc wodór cząsteczkowy. Akumulacja wodoru wewnątrz metalu powoduje powstawanie ciśnienia wewnętrznego, powodującego naprężenia wewnętrzne materiału, które w konsekwencji prowadzą do powstawania pęknięć.