Począwszy od 1903 ks. Delaere i inni redemptoryści służący w Manitobie zaczęli udawać się z wizytami duszpasterskimi do regionu Yorkton. Jak następnie pisał Dealere, na obszarze tym przebywało jedynie 30-40 rodzin angielskich, a od czasu wyjazdu służących tam wcześniej oblatów żadni duchowni katoliccy nie prowadzili wśród emigrantów działalności duszpasterskiej. Obecni byli natomiast duchowni Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, niekanonicznego Kościoła Serafinowskiego oraz protestanccy. Starając się o pomoc w pracy wśród emigrantów w Yorkton, Delaere zachęcał francuskojęzycznych kanadyjskich seminarzystów do nauki ich języków. Pozyskał także do pomocy ks. Kryżanowskiego, bazylianina.
Delaere szybko zorientował się, że większość emigrantów z Galicji należała do Kościoła greckokatolickiego, a brak duchownych swojego obrządku (w konsekwencji konieczność uczestnictwa jedynie w nabożeństwach łacińskich) zniechęcał ich do Kościoła. Mimo niechęci i braku wsparcia ze strony arcybiskupa Langevina, Delaere postanowił przejść na obrządek bizantyjski. 12 stycznia 1904 założył w Yorkton klasztor redemptorystów, który miał zajmować się opieką nad grekokatolikami (współcześnie – XXI w. – istnieje w tym miejscu łacińska parafia św. Gerarda).