Janina Weneda, właśc. Janina Perathoner z domu Wdzięczna (ur. 26 czerwca 1926 w Koninie, zm. 29 stycznia 2014 tamże) – polska pisarka powieści historycznych i nauczycielka. Napisała piętnaście książek, w tym pozycje dla dzieci, legendy o Koninie oraz powieści historyczne.
Życiorys Jej rodzicami byli Mieczysław, ślusarz i Eleonora z d. Rzepka, gospodyni domowa. W 1939 roku ukończyła Szkołę Powszechną Żeńską im. Marii Konopnickiej w Koninie i zdała egzamin do gimnazjum, z powodu wybuchu II wojny światowej nie podjęła tam jednak nauki. Podczas okupacji niemieckiej pracowała w niemieckich domach jako służąca, sprzątaczka i pomoc domowa oraz jako magazynierka i pielęgniarka. W 1943 roku poznała Austriaka, Wiktora Perathonera, z którym po wojnie wzięła ślub.
W 1946 roku zdała tzw. małą maturę, następnie uczęszczała w przyspieszonym trybie do liceum ogólnokształcącego, podjęła także pracę w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Po ukończeniu szkoły średniej, w 1947 roku podjęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Poznańskim. Tytuł magistra uzyskała 11 grudnia 1951 u profesora Wacława Kubackiego. Po powrocie do Konina, 10 lutego 1952 roku podjęła pracę w Liceum Pedagogicznym, a od września 1952 roku pracowała w Liceum Ogólnokształcącym w Kleczewie.