Bezpośrednio po II wojnie światowej zorganizował kampanię przeciwko pisarzom, których twórczość nie mieściła się w założeniach socrealizmu. Sam nadal tworzył w tym właśnie stylu: wydał powieści Nawałnica i Ku nowemu brzegowi oraz dramaty Vedekla oraz Uzvara, utrzymane w poetyce socrealistycznej. W 1947 r. został mu nadany tytuł Ludowego Pisarza Łotewskiej SRR. W latach 1949 i 1952 otrzymał Nagrodę Stalinowską w dziedzinie literatury. Łącznie jest autorem 20 powieści i obszernych opowiadań (z czego cztery napisał po II wojnie światowej), 58 krótszych opowiadań, sześciu dramatów. Obszerny był również jego dorobek publicystyczny.
W 1952 r. został również przewodniczącym Rady Najwyższej Łotewskiej SRR. W maju 1955 r. był członkiem delegacji radzieckiej na konferencję, podczas której powołany został Układ Warszawski. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 2 do 5 kadencji, w latach 1952-1956 był kandydatem na członka KC KPZR.