W dalszej kolejności można zastosować glikokortykosteroidy. Podaje się je w zaostrzeniach pokrzywki przewlekłej, unikając stosowania wstrzyknięć octanu triamcynolonu. Nie stosuje się ich stale, by nie doszło do powikłań. W przypadkach z ciężkim obrzękiem naczynioruchowym wskazane jest zastosowanie adrenaliny. W terapii pokrzywek przewlekłych wykorzystuje się też antagonisty receptora H2: cymetydynę, ranitydynę, a także niektóre leki psychotropowe. Chorym z objawami lęku lub depresji można podać doksepinę, która również działa blokująco na receptory H1 i H2. Ponadto w terapii pokrzywki idiopatycznej znajdują zastosowanie leki przeciwdepresyjne i uspokajające. Zalecana jest współpraca z psychiatrą. W farmakoterapii pokrzywek przewlekłych wykorzystuje się również leki stabilizujące komórki tuczne (ketotifen, loratadynę), leki beta-adrenergiczne (salbutamol, terbutalinę, orciprenalinę i nifedypinę). Skuteczność terapeutyczna wapnia nie została naukowo potwierdzona – jest on podawany tylko chorym z hipokalcemią i w profilaktyce osteoporozy w przebiegu kortykoterapii. Leczenie miejscowe ma jedynie charakter wspomagający.