Był wybierany do c. k. Rady powiatu sanockiego jako reprezentant grupy większych posiadłości: w 1867 (od ok. 1868 był zastępcą członka wydziału powiatowego)), w 1870Alojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 353.•. Został wówczas zastępcą członka wydziału powiatowego. Był zastępcą członka C. K. Powiatowej Komisji Szacunkowej (od ok. 1870)•.
Wincenty Morze był znany jako facecjonista, o którym przez wiele lat opowiadano anegdoty i legendy.
Zmarł w 1882. Został pochowany na cmentarzu w Strachocinie (nagrobek stanowi ułamana kolumna na cokole). Obok została pochowana jego żona Sabina (zm. 1901). Ich córkami były Teofila (ur. 1846, żona Franciszka Gniewosza) i Zofia (ur. 1844, żona Kazimierza Dydyńskiego, matka Kazimiery Dydyńskiej, która usynowiła Jerzego Pajączkowskiego). Własność Strachociny przejął po śmierci Wincentego Morza mąż jego córki Zofii, Edmund Dydyński.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Członkowie Rady Powiatowej Sanockiej (autonomia galicyjska) Kategoria:Galicyjscy ziemianie Kategoria:Ludzie związani ze Strachociną Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Polscy ziemianie Kategoria:Urodzeni w 1809 Kategoria:Zmarli w 1882 Kategoria:Żołnierze kawalerii powstania listopadowego