Antoni Justat (ur. 13 czerwca 1898 w Warszawie, zm. 23 czerwca 1973 w Łodzi) – polski technolog chemik, profesor Politechniki Łódzkiej.
Życiorys W 1927 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej, gdzie od 1926 pracował również jako asystent w Katedrze Chemii Fizycznej u profesora Wojciecha Świętosławskiego. W latach 1927–1939 pracował w Państwowej Fabryce Związków Azotowych w Chorzowie, gdzie opracował metodę produkcji sody i salmiaku, która stała się podstawą do budowy instalacji i uruchomienia tamże produkcji sody amoniakalnej (tzw. „metody chorzowskiej”) w skali przemysłowej w 1931 roku.
W okresie okupacji mieszkał w Warszawie prowadząc własną firmę z artykułami chemicznymi. Po zakończeniu wojny rozpoczął pracę w Warszawie w Centrali Zaopatrzenia Przemysłu Chemicznego, początkowo na stanowisku inspektora technicznego, a następnie p.o. dyrektora technicznego do 30 września 1939. W latach 1945–1952 był dyrektorem w Zjednoczeniu Nawozów Sztucznych w Gliwicach, a później w Instytucie Chemii Nieorganicznej w Gliwicach. W latach 1951–1952 był wykładowcą technologii związków azotowych w WSI w Gliwicach. W 1952 objął stanowisko kierownika Katedry Technologii Nieorganicznej na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej, które zajmował do przejścia na emeryturę w 30 września 1968.