W 1930 przyjął propozycję wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego, by objąć stanowisko naczelnego dyrektora i prezesa zarządu Zjednoczonych Zakładów K. Scheibler i K. Grohmann w Łodzi. Następnie w latach 1933–1934 organizował kartel włókienniczo-przędzalniczy w Łodzi. Od 1935 był komisarzem rządu w Zakładach Żyrardowskich Hiellego i Dittricha w Warszawie. W 1937 utworzył Zjednoczenie Eksportowe Producentów Wyrobów Lniarskich.
W czasie II wojny światowej przejął obowiązki po gen. Aleksandrze Osińskim i od 6 września 1939 pełnił obowiązki prezesa Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża, a od października 1939 funkcję prezesa, którą sprawował do 25 kwietnia 1945.
Po wojnie, w 1945 pełnił funkcję dyrektora Centrali Tekstylnej w Łodzi, w latach 1946–1947 był rzeczoznawcą do spraw włókienniczych w Okręgowym Urzędzie Likwidacyjnym w Szczecinie.
9 września 1899 poślubił Wandę z Lipskich h. Grabie, z którą miał pięcioro dzieci: Bohdana, Marię (ur. 1901), Zygmunta (1904–1988), Czesława (ur. 1906) i Annę (1908–2000)Monika Sznajderman, Fałszerze pieprzu, s. 172 i nst..
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 214-1-8).