Juliusz Szychiewicz (ur. 9 czerwca 1897 w Milatynie, zm. 17 października 1974 w Warszawie) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 9 czerwca 1897 w Milatynie jako syn Leona. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 70. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku - kawalerii). Na porucznika awansował ze starszeństwem z dniem 1 października 1920 roku. Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w 12 pułku Ułanów Podolskich w Krzemieńcu.
2 listopada 1926 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego 1926–1928 z równoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów kawalerii. 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa XII Brygady Kawalerii w Ostrołęce na stanowisko oficera sztabu. W następnym roku otrzymał przeniesienie do dowództwa 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko I oficera sztabu. Jak sam wspominał służba pod dowództwem generała brygady Franciszka Kleeberga była dla niego „III rokiem nauki w Wyższej Szkole Wojennej”. Pełniąc służbę sztabową pozostawał oficerem nadetatowym 12 pułku ułanów.