Początkowo stanowisko delegata pełnił Witold Styburski, a następnie zastąpił go Stanisław Dudryk-Darlewski, z którym Kira Banasińska popadła w konflikt, w wyniku którego zrezygnowała z zajmowanego stanowiska. Pozostała w delegaturze Polskiego Czerwonego Krzyża, z ramienia którego zorganizowała polski szpital w Bombaju. Pod koniec 1944 Eugeniusz Banasiński zrezygnował ze stanowiska konsula, a Kira przestała pełnił funkcję delegatki i przeprowadzili się do Londynu, gdzie podejmowali próby stworzenia przedsiębiorstwa importującego towary z Indii, niestety bez powodzenia. Sytuacja materialna sprawiła, że w 1946 powróciła do Indii (mąż dołączył do niej rok później), do Bombaju sprowadziła swoją matkę i początkowo utrzymywały się z prowadzonego przez Zofię Ćwirko salonu piękności. Około 1947 Kira Banasińska postanowiła uruchomić zakład produkujący przybory szkolne, do zdobienia których sama przygotowała wzory korzystając z wiedzy malarskiej zdobytej w Japonii. Przedsiębiorstwo otrzymało nazwę „Kaybee Equipments” i okazało się dochodowe. Od 1952 oboje z mężem stali się bezpaństwowcami, w związku z tym wystąpili o obywatelstwo indyjskie, otrzymali je w 1958. W 1961 zmarła Zofia Ćwirko-Godycka, trzy lata później zmarł Eugeniusz Banasiński, a zaraz po jego śmierci spłonął zakład.