Początkowo nie zostały dobrze przyjęte przez mieszkańców miejscowości, wśród których było wielu byłych aresztantów i zesłańców, którzy zakończyli odbywanie kar. Z czasem stosunek miejscowych do mniszek zmienił się, a we wspólnocie zebrało się ok. 150 kobiet. Początkowo monasterem kierowała starsza mniszka Katarzyna, jednak Zofia cieszyła się większym szacunkiem. Chcąc uniknąć niesnasek we wspólnocie, kobieta postanowiła przenieść się do innego klasztoru, ostatecznie jednak to Katarzyna odeszła z monasteru i założyła własny w pobliżu miasta Bołogoje. Kierując monasterem, riasoforna mniszka Zofia wielokrotnie udawała się do Pustelni Optyńskiej, gdzie spotykała się ze starcami, poznała także Siergieja Niłusa. Blisko współpracowała również z mnichem Gerazymem, kierującym położoną w sąsiedztwie wspólnotą św. Sergiusza z Radoneża; oboje nawzajem kierowali do siebie swoje duchowne dzieci. Monaster Opieki Matki Bożej w Kijowie W końcu r. 1912 lub na początku r. 1913 riasoforna mniszka Zofia udała się do Petersburga, by prosić Świątobliwy Synod Rządzący o pomoc dla kierowanego przez siebie monasteru. Tam spotkała się z metropolitą kijowskim Flawianem, który poszukiwał kandydatki na przełożoną monasteru Opieki Matki Bożej w Kijowie.