Stanisław Gądek (ur. 17 sierpnia 1899 w Grębowie, zm. 13–16 kwietnia 1940 w Twerze) – przodownik Policji Państwowej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana „Sakiety” i Ewy z Rutynów. Był młodszym bratem Walentego (1891–1955), kawalera Krzyża Niepodległości.
Członek Polskiej Organizacji Wojskowej. Brał udział w walkach w latach 1918-1921. Od 1922 pełni służbę w policji, w latach 1922 - 1933 − w Tarnobrzegu. W czasie pracy w tej jednostce ukończył Szkołę Policyjną we Lwowie. W okresie od 15 marca do 30 maja 1934 r. uczestniczył w IV specjalnym kursie dla Komendantów Posterunków Policji Państwowej, a następnie do 1937 służył jako komendant posterunku w Tarnowskiej Woli. Od 1937 r. do września 1939 r. komendant posterunku w Dębie. Na stopień przodownika mianowany 1 kwietnia 1933 r.
Po wybuchu II wojny światowej, otrzymał rozkaz ewakuacji do Rumunii wraz z dokumentacją jednostki. Po agresji ZSRR na Polskę w dniu 17 września 1939 r. został wraz z całą grupą zatrzymany przez Armię Czerwoną i przewieziony do obozów przejściowych, kolejno w Przemyślu i Tarnopolu. Z Tarnopola trafił do specjalnego obozu NKWD w Ostaszkowie. Między 12 a 14 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Obwodowego Zarządu NKWD w Kalininie (obecnie Twer). Między 13 a 16 kwietnia został zamordowany i pogrzebany w Miednoje.