Leonid Ignatjewicz Lubiennikow (ros. Леонид Игнатьевич Лубе́нников, ur. 21 stycznia 1910 we wsi Fominowka w guberni jekaterynosławskiej (obecnie obwód ługański), zm. 30 listopada 1988 w Moskwie) – radziecki polityk, I sekretarz KC Komunistycznej Partii Karelo-Fińskiej SRR w latach 1955–1956.
1930 ukończył technikum przemysłowo-rolnicze w Nowoczerkasku, studiował w Instytucie Agropedagogicznym w Moskwie i Saratowie, 1933–1939 dyrektor szkoły w obwodzie saratowskim, od 1939 w WKP(b), 1939 kierownik wydziału propagandy i agitacji Komitetu Rejonowego WKP(b) w Bałandinie w obwodzie saratowskim, 1939–1944 oficer polityczny Armii Czerwonej w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, 1943–1944 studiował w Akademii Wojskowej im. Frunze w Moskwie, po czym został mianowany zastępcą dowódcy pułku. Ranny, skierowany na leczenie, później do 1946 naczelnik obozów repatriacyjnych w Baranowiczach i Brześciu. 1946–1949 partyjny organizator KC WKP(b) w fabryce traktorów w Mińsku, 1949–1952 sekretarz i II sekretarz Miejskiego Komitetu Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi w Mińsku, 1952–1953 I sekretarz Komitetu Obwodowego KP(b)B w Bobrujsku, a 1953–1955 w Mińsku. Od 1954 kandydat na członka Biura Politycznego KC KP(b)B, inspektor KC KPZR.