W 1972 nawiązał współpracę z wiedeńskim Internationale Institut für Industrieplanung gdzie wykładał i wygłaszał referaty, następnie rozszerzył współpracę o udział w sekcji UIA – Working Places and Commercial Spaces w Wiedniu. W 1978 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego i został dziekanem Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej, którą to funkcję piastował przez dziewięć lat. Z dniem 1 lutego 1991 decyzją Ministra Edukacji Narodowej został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego.

Należał do grupy inicjatorów powstania Komisji Urbanistyki i Architektury Oddziału Polskiej Akademii Nauk w Katowicach, w latach 1980–1993 był jej przewodniczącym. Był również wykładowcą na uczelniach zagranicznych, w Wiedniu, Delfcie, Winterthur i Bratysławie. W 1999 przeszedł w stan spoczynku.

Wielokrotnie otrzymywał nagrody Ministrów i Rektora Politechniki Śląskiej.

Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Salwatorskim (sektor L-4-20).