Giuseppe Bastianini (ur. 8 marca 1899 w Perugii, zm. 17 grudnia 1961 w Medionalnie) – włoski polityk i dyplomata. Początkowo związany z ruchem faszystowskim, później w opozycji do Benita Mussoliniego.
Życiorys Bastianini urodził się w Perugii. W młodości stał się lokalnym faszystowskim przywódcą w Umbrii, gdzie zdobył sławę jako członek radykalnego skrzydła ruchu. Po przejęciu władzy przez Mussoliniego Bastianini został mianowany szefem Fasci Italiani all’Estero, ruchu mającego na celu koordynację działań włoskich faszystów niemieszkających wówczas we Włoszech.
Działania Bastianiniego doprowadziły do konfliktu z włoskimi dyplomatami, którzy uważali, że jego ruch dąży do upolitycznienia ich pracy. Bastianini wezwał do pełnej reformy służby dyplomatycznej, podkreślając, że tylko prawdziwi faszyści powinni być dyplomatami. W końcu Benito Mussolini doprowadził do kompromisu, oddalając dyplomatów, którzy nie byli członkami faszystowskiej partii, ale również ograniczając władzę ruchu Bastianiniego. Bastianini zrezygnował ze stanowiska szefa Fasci Italiani all’Estero pod koniec 1926 roku, jednocześnie rozpoczynając pracę we włoskiej dyplomacji. W latach 30 był ambasadorem w Polsce. W 1936 otrzymał Order Orła Białego.