Aleksandr Iwanowicz Batruk, ros. Александр Иванович Батрук (ur. w Kijowie, zm. 12 kwietnia 1931 w ZSRR) – rosyjski, ukraiński, a następnie radziecki wojskowy.
Życiorys W 1906 r. ukończył szkołę junkrów w Odessie. Od 1909 r. w stopniu podporucznika służył w 87 Najszlotskim Pułku Piechoty. W 1914 r. ukończył nikołajewską akademię wojskową. Otrzymał stopień sztabskapitana, a wkrótce kapitana. Brał udział w I wojnie światowej. Na pocz. 1915 r. został odkomenderowany do Sztabu Generalnego. Od maja tego roku był sztabsoficerem do specjalnych poruczeń XXVII Korpusu Armijnego. W grudniu został starszym adiutantem w sztabie 7 Dywizji Piechoty. W listopadzie 1917 r. objął obowiązki sztabsoficera do specjalnych poruczeń w sztabie XXXIX Korpusu Armijnego. Odznaczony 20 maja 1917 Orderem Świętego Włodzimierza 4 klasy. Na przełomie 1917/1918 r. pełnił obowiązki szefa oddziału dyżurnego generała w sztabie 11 Armii. W kwietniu 1918 r. wstąpił do armii ukraińskiej. Objął obowiązki szefa sztabu 1 Dywizji Konnej. W październiku tego roku mianowano go do stopnia starszyny. Wiosną 1919 r. wstąpił do bolszewickich, otrzymując stopień kapitana. Objął funkcję szefa sztabu brygady płastuńskiej 44 Dywizji Strzeleckiej. W sierpniu tego roku zdezerterował do wojsk Białych gen. Antona Denikina. W kwietniu 1920 r.