Już po drugim procesie moskiewskim (styczeń 1937), śmierci Sergo Ordżonikidzego, plenum lutowo-marcowym KC WKP(b), które zezwoliło na aresztowanie Bucharina i Rykowa i proklamowało masową czystkę, wkrótce po egzekucji wyższych dowódców Armii Czerwonej z marszałkiem Tuchaczewskim, w dniach 22–29 czerwca 1937 odbyło się niestenografowane plenum Komitetu Centralnego WKP (b), podczas którego wykluczono z KC dwunastu jego członków i zastępców, a Nikołaj Jeżow zażądał nadzwyczajnych pełnomocnictw dla NKWD. Kaminski razem z Josifem Piatnickim sprzeciwili się tym pełnomocnictwom i domagali się ustanowienia nadzoru nad NKWD, oskarżając NKWD o łamanie statutu partii poprzez aresztowanie członków KC bez jego uprzedniej formalnej zgody. Po wniosku Jeżowa o wotum nieufności wobec Piatnickiego, Kaminski razem z Nadieżdą Krupską głosował przeciw tej uchwale i bronił Piatnickiego przed wysuniętymi przez Jeżowa zarzutami o przedrewolucyjną współpracę z Ochraną. Kaminski w przemówieniu oskarżył ponadto Ławrientija Berię, wówczas członka KC i I sekretarza Komunistycznej Partii (bolszewików) Gruzji o to, że pod koniec I wojny światowej był w Baku agentem tajnej policji Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu i musawatystą, związanym z wywiadem brytyjskimRobert Conquest, Wielki Terror, Warszawa 1997, , s. 267..