W Bydgoszczy należał do Towarzystwa Śpiewaczego „Echo”. Po wybuchu II wojny światowej i wkroczenia Niemców do Bydgoszczy w jego mieszkaniu dokonano rewizji, bogaty księgozbiór i dokumenty zniszczono (m.in. rękopisy jego przekładów), a rodzina Sygnarskich została zmuszona do opuszczenia miasta w listopadzie 1939. Podczas okupacji przebywał z rodziną w Krakowie. Po zakończeniu wojny powrócił do Bydgoszczy i został nauczycielem w macierzystym gimnazjum, jednak nie otrzymując zwrotu swojego przedwojennego mieszkania ani przydziału nowego.
W 1947 osiadł ponownie w Krakowie. Tam od 1 września 1947 był nauczycielem w V Liceum Ogólnokształcącym im. Augusta Witkowskiego w Krakowie aż do przejścia na emeryturę w 1950. Od 1947 do 1976 pracował jako lektor języka esperanto na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Wyższej Szkole Pedagogicznej. W 1946 był organizatorem Oddziałów Związku Esperantystów w Polsce, działał w krakowskim oddziale ZEP•, którego był prezesem oraz wieloletnim przewodniczącym sekcji nauczycielskiej. Swój dorobek zawodowy i naukowy przekazał za rzecz Biblioteki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Do końca życia był aktywny naukowo, dokonując m.in. tłumaczeń, pisząc artykuły, prowadząc kursy, głosząc prelekcje i wykłady.